Uroda centrum

Osoby, które są chore na cukrzycę powinny stosować się do wielu zaleceń jakie to zostały opracowane przez specjalistów. Związane są one nie tylko ze sposobem leczenia, ale również i z odpowiednią dietą, aktywnością fizyczną czy nauką samokontroli. Bądźmy pewni, iż wszystkie te działania pomogą nam zwalczyć niebezpieczne dla naszego życia powikłania cukrzycy. Cukrzyca zarówno 1 jak i 2 typu prowadzi do rozwoju powikłań naczyniowych. By móc zmniejszyć jej powikłania konieczne jest podjęcie prawidłowego żywienia, regularnego wysiłku fizycznego, edukacji w zakresie cukrzycy i leczenia farmakologicznego. Każdy z wymienionych czynników ma silny wpływ na szczęśliwe życie z cukrzycą.

Badaniami, które prowadzą do wykrycia tej choroby jest badanie krwi i moczu. Jeżeli chodzi o normę dotyczącą ilości glukozy we krwi to jest to 70-100 mg/dl. Objawami cukrzycy jest zawartość glukozy w przypadkowej fiolce krwi większy od 200 mg/dl, oznaczenie na czczo poziomu glukozy i wyniki większe od 126 mg/dl czy poziom glukozy równy bądź większy od 200 mg/dl w 2 godziny po doustnym obciążeniu 75 gramami glukozy. Spełnienie co najmniej jednego z powyższych kryteriów świadczy o cukrzycy. Warto również nadmienić, iż dotyczą one każdej grupy wiekowej. Jeżeli chodzi o diagnostykę cukrzycy u kobiet ciężarnych to odbywa się ona w nieco inny sposób. Test przesiewowy jest przeprowadzany pomiędzy 24 a 28 tygodniem ciąży. Pomiary glukozy przeprowadza się w godzinę po podaniu 50 gramów glukozy. W przypadku kiedy poziom glukozy wynosi więcej aniżeli 140 mg/dl wówczas zaleca się ponowne wykonanie badania tym razem po podaniu 100 gramów glukozy.

Z kolei w badaniu moczu – powszechnie dostępnym glukoza u zdrowego człowieka nie powinna występować. Prawidłowo glukoza jest nieobecna w moczu. Może występować jedynie w śladowych ilościach, gdyż jest całkowicie resorbowana przez kanaliki nerkowe. Jeżeli jej stężenie w surowicy nie przekracza 160 mg/dl jest oznaczona rutynowymi badaniami. Glukoza powyżej normy może świadczyć o hiperglikemii – jest to dowód na źle kontrolowaną cukrzycę i wysokim stężeniu cukrzycy w osoczu krwi. W przypadku gdy cukrzyca zostanie już u nas potwierdzona zaleca się skorzystać z porad dietetyka, które mają na celu: obniżyć stężenie glukozy oraz lipidów we krwi, obniżyć ciśnienie krwi u osób z wysokim ciśnieniem, zredukować masę ciała osób otyłych i z nadwagą oraz promować zdrowy styl życia.

Ludzie często skarżą się na przykre dolegliwości ze strony układu pokarmowego, nie świadczy to jednak o żadnej chorobie. Weźmy np.: ból brzucha – jest to zjawisko powszechne, które pojawia się dosyć często. Jego przyczyna może być równie dobrze zjedzenie nieświeżego owocu bądź zbyt szybkie spożycie posiłku przez co pokarm nie zostaje dobrze rozdrobniony. Powodem takiego stanu rzeczy może być równie dobrze jedzenie bądź picie produktów bardzo zimnych bądź bardzo gorących, stres, jedzenie o niewłaściwych porach dnia (np. w nocy), nieregularność w spożywaniu posiłków, jedzenie zbyt obfite na tzw.: „pusty żołądek”. Nie mniej jednak istnieje wiele chorób, które są charakterystyczne dla układu pokarmowego człowieka. Część z nich powstaje samoistnie a pozostała część niestety z naszą „pomocą”. Do tego stanu rzeczy prowadzi siedzący tryb życia, który sprzyja ich powstawaniu. Należy również nadmienić, iż spożywanie nieświeżych posiłków bądź tych wątpliwego pochodzenia może prowadzić do zarażenia się poważną bakterią jak, np.: salmonella. Palenie papierosów jest też przyczyną powstania nowotworów układu pokarmowego.

Jednakże najczęstszą chorobą układu pokarmowego są wrzody żołądka. Choroba ta objawia się bólem nadbrzuszu, który nasila się zaraz po spożyciu posiłku – jest on szczególnie dotkliwy po zjedzenie potraw kwaśnych czy wypiciu kawy bądź wina. Inną chorobą układu pokarmowego powszechnie występującą jest zapalenie jelit, które wywołane są przez bakterie znajdujące się w nieświeżych pokarmie. Przy bólu brzucha towarzyszy również gorączka, biegunka, wymioty czy nudności. Z kolei przewlekłe zapalenie jelit jest chorobą, która najczęściej jest następstwem wcześniej opisywanego zapalenia jelit. Warto dodać, iż nieprawidłowe odżywianie to również powód przewlekłych stanów zapalnych. Do częstych chorób układu pokarmowego można również zaliczyć choroby pasożytnicze. Człowiek jest żywicielem wielu pasożytów, do jednych z nich należy owsik ludzki, który bytuje w jelicie grubym a dokładnie w końcowym jego odcinku czyli odbycie. Inną chorobą pasożytniczą często doskwierającą ludziom jest tasiemczyca czyli zarażenie tasiemcem. Człowiek może się nią zarazić po spożyciu mięsa wieprzowego, które jest zainfekowane wągrami tasiemca. Kolejnym pasożytem układu pokarmowego człowieka jest glista ludzka, która bytuje w jelicie cienkim oraz dwunastnicy. Warto nadmienić, iż dorosłe glisty mają nawet do 40 cm.

Skuteczną ochrona przed tymi chorobami jest zastosowanie zasad zdrowego odżywiania, które pomogą nam uniknąć wielu nieprzyjemnych dolegliwości.

Jak wiadomo jesień i wczesna wiosna to czas wzmożonych infekcji i przeziębień, które bardzo często objawiają się wysoką temperaturą lub gorączką. Gorączka choć jest naturalną reakcją obronną organizmu, może być groźna. Szczególnie w momencie, kiedy jest bardzo wysoka może wyczerpać organizm. Przyjmuje się, że normalna temperatura ciała człowieka wynosi 36,6 st. Celsjusza – jest to temperatura, w której prawidłowo działa organizm jak i również wewnętrzny metabolizm. Należy również dodać, że temperatura podlega wielu wahaniom w ciągu doby.

Okazuje się, że najniższą mamy z rana a w ciągu dnia delikatnie wzrasta by pod wieczór wynosić 37 stopni. O gorączce jest mowa, gdy wzrasta powyżej 38 stopni. Jest to sygnał ostrzegawczy, że w organizmie dzieje się coś niedobrego. Najczęstszym jej powodem są infekcje wirusowe oraz bakteryjne, a gorączka jest odpowiedzią na stan zapalny. Jeżeli chodzi o zwalczanie gorączki to należy pamiętać, iż zależne jest to od przyczyny. W przypadku jeśli gorączka jest związana z przeziębieniem poza środkami farmakologicznymi można stosować i domowe sposoby na obniżenie wysokiej temperatury ciała. Wówczas wskazane są: chłodne okłady z zimnej wody lub lodu – takie kompresy należy przykładać na czoło bądź kark i należy zmieniać je co kwadrans dopóki temperatura nie spadnie; kilkuminutowe chłodne kąpiele- temperatura wody powinna wynosić 1,5-2 stopnie chłodniejsza od temperatury ciała a czas kąpieli nie powinien przedłużać się aniżeli 7 minut; herbatki o działaniu napotnym – np. herbatka z kwiatów lipy, czarnego bzu, rumianku; picie dużych ilości płynów, które uchronią nie tylko przed odwodnieniem ale gorączka powoduje również utratę dużej ilości płynów przez skórę i płuca.

Należy również mieć na uwadze lekkostrawne posiłki, które należy spożywać o regularnych porach, nie należy przegrzewać chorego i pamiętajmy o nawilżaniu pomieszczenia w jakim się znajduje. W momencie, gdy stan gorączkowy przedłuża się bądź gdy towarzysza mu niepokojące objawy jak, np.; duszność czy biegunka niezwłocznie należy skonsultować się z lekarzem, aby ustalić przyczynę oraz podjąć odpowiednie środki związane z leczeniem.

Zapalenie spojówek to jedna z najczęstszych chorób oczu, która może pojawić się u osób w różnym wieku. W zależności od przyczyn dzieli się na kilka odmian, dla których wspólne są następujące objawy: przekrwienie, kłucie i pieczenie oczu, wydzielina o różnym charakterze, wrażenie „piasku” pod powiekami, a niekiedy również powiększenie węzłów chłonnych. Zapalenie spojówek może być wywołane zakażeniem wirusowym lub bakteryjnym, a także różnego typu czynnikami fizycznymi, uczuleniami czy działaniem substancji chemicznych. Zajmiemy się dziś pierwszym z tych źródeł: wirusami i ich wpływem na stan zapalny oczu.

Wirusowe zapalenie spojówek wywoływane jest najczęściej przez wirus opryszczki lub adenowirusy (ADV), które przenoszą się drogą kropelkową, a następnie atakują spojówki oraz błonę śluzową gardła i nosa. Powstałym w ten sposób stanom zapalnym często towarzyszą charakterystyczne objawy przeziębienia. Więcej »

Chyba każdy z nas marzy o pięknych, gęstych i lśniących włosach. Nieustanny wpływ czynników atmosferycznych i styl naszego życia może jednak znacznie je osłabić, sprawiając, że zaczynają wypadać. Najczęściej dzieje się to na wiosnę, kiedy organizm jest lekko osłabiony i musi zregenerować się po zimowych przymrozkach. Pogoda nie jest jednak jedyną przyczyną wypadania włosów. Powoduje to również długotrwały stres, niedobór składników mineralnych lub witamin, częste zabiegi fryzjerskie, zaburzenia hormonalne oraz choroby. Co możemy zrobić, żeby przywrócić kosmykom blask i odpowiednio je odżywić, hamując wypadanie?

Jednym z popularnych sposobów na wypadanie włosów są suplementy diety, dostępne w aptekach i sklepach kosmetycznych. Zawierają one kompleks składników, które odżywiają włosy od wewnątrz. Niektóre z nich są uniwersalne i przeznaczone również do kuracji osłabionej skóry i paznokci. Więcej »

Z pozoru może wydawać się niegroźna, a jej pierwsze objawy bywają niemal niezauważalne. Właśnie z tego powodu wiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy, że choruje na anemię, zwaną również niedokrwistością. Jak prawidłowo ją rozpoznać, aby jak najszybciej rozpocząć leczenie?

Anemię można zdefiniować jako stan osłabienia organizmu, wynikający z niedoboru hemoglobiny i erytrocytów we krwi. Najczęściej jest on spowodowany niedostateczną ilością żelaza. Do rzadszych przyczyn niedokrwistości należą: niedobór witamin, obfite krwawienia miesiączkowe, stany zapalne oraz nowotwory. Warto dodać, że na anemię bardziej podatne są kobiety, które stanowią aż 80 % chorych. Pierwszymi objawami tej dolegliwości są: częste uczucie zimna, zmęczenie, blada skóra oraz łamliwość włosów i paznokci. Więcej »